Dengan perkembangan berterusan sains dan teknologi, pengeluaran produk industri moden serta aktiviti eksperimen saintifik moden kini memerlukan kebersihan udara dalaman yang semakin tinggi, terutamanya dalam industri mikroelektronik, perubatan, kimia, biologi, pemprosesan makanan dan lain-lain yang menuntut keadaan persekitaran dalaman yang bersifat miniaturisasi, ketepatan tinggi, kejernihan tinggi, kualiti unggul serta kebolehpercayaan tinggi. Cara utama untuk mencapai matlamat ini ialah dengan menggunakan secara meluas penapis udara dalam sistem penyaman udara bersih. Antara penapis tersebut, penapis berkecekapan tinggi (HEPA) dan penapis ultra berkecekapan tinggi (ULPA) merupakan lapisan perlindungan terakhir bagi menghalang partikel habuk daripada memasuki bilik bersih. Prestasi penapis ini berkaitan secara langsung dengan tahap kebersihan bilik bersih, yang seterusnya mempengaruhi proses pengeluaran serta kualiti produk.

Untuk tujuan ini, banyak negara telah menyusun dan menggubal piawaian berkaitan bagi kaedah ujian prestasi: Suruhanjaya Tentera Amerika Syarikat telah menggubal piawaian tentera MIL-STD-282 pada tahun 1956, dengan menggunakan kaedah DOP (dioctyl phthalate), iaitu kaedah yang memanfaatkan hamburan cahaya ke hadapan. Meter fotometri akan mengesan nisbah kekeruhan sampel gas sebelum dan selepas penapis untuk mengira kecekapan penapisan penapis tersebut. Piawaian ini tidak mengalami perubahan yang ketara dan masih digunakan sehingga kini; piawaian BS3928 yang ditetapkan oleh United Kingdom pada tahun 1965 pula menggunakan kaedah nyala natrium. Alat pengesan yang digunakan ialah fotometri nyala. Kaedah ini kemudiannya diadopsi dalam piawaian Eropah OV4ENT4/4 pada tahun 1973; China pula mengeluarkan GB6166-85 “Kaedah Ujian Prestasi Penapis Udara Berkesan” pada tahun 1985, yang menggunakan kaedah kabut minyak dan kaedah nyala natrium sebagai kaedah ujian prestasi yang sah; Standard Industri Jepun JISB 1 “Kaedah Ujian Prestasi Penapis Berkecekapan Tinggi” pula menetapkan bahawa ujian kecekapan penapis berkecekapan tinggi telah diperkenalkan seperti yang disebutkan sebelum ini.

Terdapat pelbagai kaedah pengesanan kecekapan bagi penapis berkecekapan tinggi, namun selepas lebih daripada setengah abad pembangunan dan evolusi, kaedah yang paling meluas digunakan pada masa ini ialah kaedah DOP, kaedah pengiraan zarah serta undang-undang saiz zarah paling telus (MPPS).

　　 1 Kaedah DOP merujuk kepada kaedah pengeluaran haba (kaedah kondensasi) bagi aerosol DOP berserta kaedah pengukuran fotometer. Kaedah ini pertama kali dicadangkan oleh Amerika Syarikat: cecair DOP dipanaskan sehingga menjadi wap, kemudian wap tersebut dikondensasikan menjadi titisan-titisan kecil di bawah keadaan tertentu, dan selepas menyingkirkan titisan yang terlalu besar atau terlalu kecil, hanya partikel-partikel aerosol monodispersi berukuran kira-kira 0.3 µm yang tinggal. Setelah DOP dimasukkan ke dalam saluran udara, sebuah fotometer pemencaran cahaya digunakan untuk mengesan nisbah kekeruhan sampel gas sebelum dan selepas penapis, bagi mengira kecekapan penapis tersebut.

　　 2 Kaedah pengiraan zarah Kaedah pengiraan zarah menggunakan alat pengira zarah sebagai instrumen pengesanan, manakala sumber habuk pula menggunakan aerosol monodispers atau polidispers. Aerosol polidispers dihasilkan melalui kaedah penyemburan (pengeluaran sejuk). Kadang-kadang zarah DOP digunakan dalam sumber koloid, berbanding dengan zarah DOP yang dihasilkan secara terma. Bahan-bahan kedua-duanya adalah sama, namun tahap penyebaran dan kaedah pengesanan tidak serupa. 9927: 1999 “Ujian prestasi penapis udara bersih untuk kegunaan dalaman” mengamalkan kaedah pengiraan zarah bagi menguji penapis berkecekapan tinggi; Eropah pula telah menetapkan piawaian BSEN-1822 pada tahun 1998–2000, dan menggunakan kaedah saiz zarah paling mudah lalu (MPPS) untuk mengesan keberkesanan penapis. Berikut ini akan dianalisis dan dibandingkan pelbagai piawaian di dalam dan luar negara dari segi ujian kecekapan, pengesanan kebocoran serta sumber aerosol, sekali gus memberi tumpuan kepada masalah-masalah yang wujud dalam proses ujian prestasi penapis berkecekapan tinggi, serta menunjukkan hala tuju penyelidikan dan pembangunan masa depan dalam bidang ini.